نوشته شده توسط یک دوست

رسیدن و یا نرسیدن ! مسئله این نیست ! درست مثل بودن و نبودن ! در واقع مسئله اصلی دست و پا زدن ما توی شک و تردیده ! همین و بس !

* گفتی فقط كافیه شروع كنی تا به نتیجه برسی ! من شروع كردم اما هنوز اسیر باقی موندم ! این قفس و این باورهایی كه تو فكر میكردی از سر لجبازی رهاشون نمیكنم محكمتر از این حرفها بود . چیزهایی هست كه فراموش نمیشه ! دردهایی هست و حقارتهایی كه رهام نمیكنه ! من به پیروزیهایی نیاز داشتم كه نتونستم بدست بیارم و این مشكل اصلی به حساب میاد .

میخوام رها بشم اما نمیتونم ...سعی میكنم اما نمیشه ! قفس اون چشمها اینقدر محكمه كه نمیتوتم ازش فرار كنم .... پرنده ... پرواز ....آسمون .... ابر ....ماه ... ستاره ...بله ستاره ...ستاره ..ستاره هایی كه فقط میدرخشند و تبدیل به قصه های ساده ایی میشن پر از حسرت و درد ! و خاكستر التماسهایی كه هنوز ازش دود بلند میشه !

* به قول تو خدا بنده های خودش رو دوست داره ! پس چرا من احساس آرامش نمیكنم ؟ چرا رها نمیشم ... فكر میكنی راحته ؟ اینكه من سالها عناد و نفرت رو رها كنم ... نه راحت نیست ! وقتی به خدا فكر میكنم به یكباره هزاران فكر و اندیشه به سراغم میاد ... اینكه این  خدا من رو از چیز با ارزش و مهمی محروم كرده .... اینكه نخواست  یا شاید نتونست !! در حالی كه  باید براش كاری نداشته باشه  !

* روی این سنگها هم میشه عبادت كرد ! توی این شلوغی و گریه ... توی این هیاهو ... توی این ازدحام ...توی این همه نیاز و فریاد .... با خودم میگم : اینجا كجاست ؟ اینجا چكار میكنم ؟ اینهمه آدم دنبال چه چیزی هستند ؟ آیا زندگی ارزش اینهمه رنج رو داره ؟ ارزش اینهمه نیاز و فریاد رو داره ؟ پیرمردی گریه میكنه ! كودكی دست پدرش رو میكشه و از بین جمعیت به زحمت به سمت ضریح میره ! صدای جیغ و فریاد زنها و ناله و ناله و ....

* سعی میكنم چشمهای خودم رو ببندم و با خلوص نیت دعا كنم ! اما نمیشه ! به هر كلمه ایی كه میرسم صدها سوال و تردید میاد سراغم ! خاطرات بدی كه داشتم و حس ناخوشایندی كه به مذهب دارم رهام نمیكنه ! تردید ! تردید !

* من هر چی میگم خدا ! از ته دلم فریاد میزنه و میگه : كدوم خدا ! بهم میخنده و میگه : اینجا چكار داری ؟ دنیال چی هستی ؟ حتما میخوای جادوی اون چشمهای آبیش رو بشكنی ! یا شاید میخوای یه خاكی به سرت بریزه بلكه بتونی فراموشش كنی ! یا شاید دلت میخواد این بار ببری و خیالت راحت بشه ! میخوای توی همین سیاره بمونی ! میخوای كمكت كنه تا ساعات خوش رضویه !! تموم نشه ! اما خوب میدونی كه راحت نیست ! تو هنوز  اسیری ! اسیر خودت ! اسیر باورهایی كه داری ! اسیر كسی كه رهات كرد و التماسهات و این خدایی كه صداش میكنی كاری برات نكرد ! درد تو همینه ! اینكه چرا خدا بهت كمك نكرد ؟!

* من دارم میجنگم ! با رنگ آبی !! با عشق تازه ! با خودم ! با دومین سیاره كهكشهان راه شیری !! با جمله دوستت دارم !! با خدا !! با بودنم ! و با حس رفتنی كه توی رگهام جاری شده ! قویتر از گذشته ! خیلی بیشتر از حس تعلق داشتن به كسی و یا چیزی !

* پنجره قشنگ تو ! توی سیاهی و تاریكی باز شد ! وقتی خدا و كسی كه دوستش داشتم بهم توجهی نكردند ! وقتی هر چی فریاد میزدم بی فایده بود ! خسته بودم ! خسته از همه چیز و همه كس ! اما پنجره تو باز شد !! روی كف سیماین این زندان نور قشنگی تابید و صدایی كه اسمم رو تكرار میكرد به گوش رسید . تو نمیدونی حس خفگی یعنی چی ؟ و چقدر نسیم پنجره تو به موقع و نجات بخش بود ! درست توی لحظه ایی كه به سمت تباهی و سیاهی میلغزیدم !

* من هنوز اینجا هستم ! من هنوز راهم رو پیدا نكردم ! هنوز منطق و دیالكتیك رهام نكرده ! و چند ساعت بیشتر به رفتن باقی نمونده ! برای نجات پیدا كردن زمان خیلی كمی به حساب میاد ! برام دعا كن ‍!

نوشته ائیرمی سئگیز !

نوشته شده در جمعه 9 تیر 1385 و 02:06 ق.ظ توسط زهره

ویرایش شده در جمعه 9 تیر 1385 و 09:06 ق.ظ