کاش سکوتم را نمیشکستند ،این بی وفا مردم دون روزگار! این مردمان بی خبر از عاشقی چه میکنند با این دل زار نزار من!- کویر، غربت، غریبی ، جنگل،رود- نه!نه!نه! نیستند همه ی آنچه مرا آرام میکند،براستی کجا این دل پاره پاره و منتظر آرام خواهد گرفت ؟- کوه !- نه! جایی میخواهم ساکت ،همراه غم ، ولی حتی دریا هم مرا آرام نمیکند. –نه !نه ! دشت سرسبزی هم که در آن دراز بکشم و آسمان را بنگرم هم دیگر مرا آرام نمیکند .یک کلبه ی کوچک در میان جنگلی انبوه ، با دیواره های چوبین ،شاید کمی هم تاریکی ! آری ! یک شومینه کوچک که در آن هیزم ها جلزولز کنان بسوزند و من بر روی یک صندلی گردان سوختن آنها را به تماشا بنشینم ! یک اجاق کوچک و کهنه که ظرفی سوپ روی آن باشد و بخار آن تمام کلبه را فراگرفته باشد .آه....و من تنهای تنها ! سکوت همدم من و شعله های فروزنده ی آتش همراز من! کتابی ،قلمی ، دفتری ، برای زنده ماندن بدون هیچ مزاحمی! بدون هیچ وسیله ای که خبر از بی خبران برایم بیاورد و زنگ آتشین آن دل گدازنده ی مرا بپوساند ! هیچ کس هیچ کس را دوست نخواهم داشت ! می خواهم تنها باشم و زنده ! زنده باشم و زندگی کنم ! باد نظاره گر سپید شدن گیسوانم باشد و خرگوشها و سنجابهای بی غل و غش همخوابه ی من ! نه آیینه ای و نه هیچ وسیله ای که گذر عمرم را برایم یاد آور باشد .هرروز در میان شکوفه ها نماز میخوانم تا چادر سپیدم که شاید روزی همرنگ گیسوانم شود با شکوفه ها نیز یکرنگ شود. تمام تورها و دام ها را به دور خواهم ریخت و بجای آن مزرعه ای میکارم از عشق......پشت دریا شهری است ! قایقی باید ساخت !!! 

نوشته شده در دوشنبه 1 اسفند 1384 و 12:02 ب.ظ توسط زهره

ویرایش شده در دوشنبه 22 اسفند 1384 و 03:03 ق.ظ