خدای من ! یگانه ی من ! زیبای من !

آری ، پروردگارم نامت را سه بار خوانده ام و حال مطمئن هستم که پاسخم را داده ای ! زیرا خویش گفته ای هر جوانی مرا سه بار  بخواند اجابتش را خواهم گفت ! ای معشوق یگانه و بی همتای من ! ای همیشه زنده و همیشه جاری ! ای لطفت همیشه بر من کمترین ذره جاری و ساری ! ای همیشه حافظ جانم و حالم ! با کدامین قلم شکرت را به جای آورم ؟؟؟ شکر نعماتت و شکر الطافت! آه! ای پروردگارم! امروز ،آری امروز ، به چشمان خویش دیدم لطف و رحمتت را که چه عاشقانه بر من جاری ساخته ای !!! مهربان ایزدم ! اگر تو نبودی مرا چه بود و اگر بود چه بود که همانا نبود ! یزدان خدای من ! چه کودکانه در پی خواستهایم پای بر زمین کوبیدم و چه مهربانانه مرا تحمل کردی ! چه سخت زاری و شیون کردم و چه لطیف خود را به من نمایاندی ! چه اشکها که جاری نساختم؛چه غصه ها که نخوردم و چه التماس ها که به درگاهت نیاوردم ،و چه فریادها که:«مگر تو خدا نیستی ؟؟؟ چرا جوابم را نمی دهی؟؟؟ » بی خبر از اینکه تو بی آنکه خوانده باشمت جوابم را داده ای ! دوستت دارم مهربان خدایم ! گرمای عشقی را که صادر کرده ای در قلب کوچک خویش حس میکنم؛ پروردگارم ! چه آسان فراموشت کردم و چه آسان مرا بخشیدی ! آری اگر چشمان کوته بینم را کمی گشاده تر کرده بودم و فقط مظاهر این دنیای تاریک را نمی دیدم شاید چشمه ی الطاف تورا که چه عاشقانه بر من بنده ات جاری ساخته ای می دیدم ! خدای من ! رئوف من ! زیبای من! می دانم همچنان در پناه توام ؛ پس مرا ببخشای که چه سهل از درگاهت مأیوس شدم و دستان سبزت را که بالای سرم بود ندیدم ! مرا ببخشای که فریاد کشیدم و تو را ندیدم ! آری ! تو را نجستم و می دانم مستحق عذابم ! همه ی درها را کوبیدم ولی ... آری خدایا ! ولی من هنوز صدای رحمانی تو را می شنوم که آهسته در گوش ناشنوای من زمزمه میکند که: تو هنوز هم انسانی !!! آری ! اگر لطف تو نبود به خودت سوگند شاید امروز انسان نبودم ! و باز هم شکرت !چه ساده لوحانه لوح سپید قلبم را بتنهایی سیاه کردم در حالیکه چنین نباید می شد ! خویش را با زهد خویش سرگرم کرده بودم بی آنکه جلوه ی تو را در کاسه ی رنگین می عشقت بنگرم ! و چه سخت شد این عطش ! پروردگارم ! سیرابم کن که فریادهای «العطش» روحم گوش جهانیان را به تنگ آورده است ! پروردگارم ! سیرابم کن از صبوح خویش !

  خدایا دوستم داری زیرا که مرا آفریده ای ! خدایا دوستت دارم زیرا که مرا آفریده ای ! خدایا دوستت دارم زیرا که مرا دوست داری ! ولی براستی دوست داشتن خدا که دلیل نمی خواهد ! آری او خود علت العلل است و دلیل نمیخواد!!!

نوشته شده در جمعه 22 اردیبهشت 1385 و 04:05 ق.ظ توسط زهره

ویرایش شده در - و -